2010

 

Het jaar waarin…

 

Ik mijn tweede jaar van Schoevers vol goede moed inging

 

Ik een contract voor onbepaalde tijd ontving bij Hitachi

 

Mijn lieve mams wat gezondheidsklachten kreeg, we allemaal erg bezorgt waren en alles uiteindelijk allemaal goed bleek te zijn

 

Tom en ik onvoorwaardelijk voor elkaar kozen en we een hoop voor onze kiezen kregen

 

We afscheid moesten nemen van Tom zijn lieve Oma en het maatje van Tom zijn Opa

 

Mijn lieve vriendinnetje Laura vanuit Engeland voor de eerste keer mijn thuisland bezocht

 

Dit bezoek een raar bezoek werd, omdat ik dat weekend afscheid heb moeten nemen van mijn allerliefste Oop

 

Er geen dag voorbij ging zonder dat ik aan Oop dacht of hem heb moeten missen

 

We afscheid hebben moeten nemen van Teus, de partner van Tom zijn moeder en daar met zijn allen erg veel verdriet van hebben

 

Ik mijn lieve schoonmoeder beter heb leren kennen en door alle nare gebeurtenissen we meer naar elkaar zijn gegroeid

 

We een prachtige foto hebben laten maken voor onze ouders, zowel van de kinderen als de ‘aanhang’

 

Diezel het nodig vond om mijn huisje overal onder te plassen en we er uiteindelijk achter kwamen dat hij niergruis had en ik me natuurlijk ontzettend schuldig voelde

 

Ik een heerlijk weekend op CAS heb gehad samen met mijn broer Freek , zus Jenny en de dikkuh’s

 

Ik samen met broer Joost en zus Jenny onze 26e verjaardag ouderwets bij mijn ouders thuis heb gevierd

 

Ik een heerlijk dagje heb gehad met vriendinnetjes Simone en Ingeborg op Housequake

 

Tom en ik voor het eerst samen op vakantie gingen naar Sicilië, wat een groot succes was

 

Ik ziekenhuis in en uit ben gegaan voor onderzoeken, gesprekken en nog meer onderzoeken zonder enig resultaat

 

Ik met mijn koolhydraat arme dieet ben begonnen en de Decembermaand als heel zwaar heb ervaren met al de heerlijke lekkernijen

 

Er veel zwangerschappen werden ‘ontdekt’ (bij anderen) waar Tom en ik enorm blij mee zijn

 

Mijn vriendinnetje Sandra (uit Spanje) voor het eerst Amsterdam bezocht waar we samen genoten van de Nederlandse stampotten en elkaar

 

Lisa, de dochter van vriendinnetje Leonie en vriendje Robert alweer 1 jaar werd

 

Er enkele nieuwe, bijzondere vriendschappen ontstonden waardoor mijn hart verwarmd werd

 

Ik besloot standby diensten te gaan draaien voor het werk en dat eigenlijk best spannend was

 

Bijna al mijn collega’s trouwden en ik aanwezig mocht zijn bij een Turkse bruiloft van collegaatje Figen en haar man Ramazan

 

Mijn downs groter waren dan de ups, maar waar ik ook weer mijn weg terug vond naar het positieve

 

Ik heel veel moeite had met de laatste loodjes voor het afronden van mijn opleiding bij Schoevers, maar dat dit uiteindelijk wel lukte

 

Ik enorm genoten heb van alle ontzettend mooie mensen om mij heen (vriendjes, vriendinnetjes, familie)

 

Ik weer 1001 goede voornemens heb bedacht waar er ongetwijfeld maar enkele van worden waargemaakt

 

Ik mijn glas hef voor al mijn dierbaren om ze een ontzettend mooie jaarwisseling te wensen!

 

Om even terug te komen op mijn 'vakantiekriebels'; Sicilië was een groot succes! Wat hebben we genoten van het eiland, de natuur, de cultuur, het eten, de rust, de zon en van elkaar. En JA Tom vond me na de vakantie ook nog leuk, ondanks dat ik heel graag plan en alles van te voren (het liefst schriftelijk en in drievoud) wilde vastleggen; ik een dag lang mijn mond niet open trok, omdat mijn boek heel spannend was en in één keer uit moest etc... ;-) We kunnen zeggen; de relatietest is geslaagd!

 

En toen...toen kwamen we van een zonnig oord back into the reality. Ja, verandering is niet echt iets waar ik heel erg blij van word, zeker niet als het ook nog in mijn nadeel is. Even aclimatiseren, wennen aan het feit dat er weer opeens een heleboel moet, afkicken van de heerlijke tijd die Tom en ik ein-de-lijk voor elkaar hadden. En voor je het weet wordt je weer geleefd. Naast de veertig uren tellende werkweek moet er ook gestudeerd worden, zijn er lessen die ik moet volgen, wil ik een avondje sporten, wil ik mijn vrienden en familie zien (voordat ik me weer aan ze moet voorstellen) en blijft er weinig tijd over voor Tom en mij, aangezien hij net zo stervensdruk is. Écht afkicken dus.

 

Welcome in the real world

 

Dat is af en toe een beetje lastig. Maar worstelend met mezelf ga ik mijn studie bijna afronden, heb ik een week vrij genomen om me goed voor te bereiden op mijn examen en kan ik mededelen dat mijn paper (bijna) af is en dat ik donderdag ga knallen, want ik geloof in mezelf!

 

Dus vanaf nu ga ik op zoek naar mijn moed om mijn ideëen en dromen te delen, ze waar te maken en ervan te genieten...en de after summer dip als sneeuw voor de zon verdwijnt.

 

 

 

Over 6 dagen is het zover...dan reizen Tom en ik af naar het mooie Italië, naar Sicilië om precies te zijn. We hebben een prachtige reis uitgestippelt en we weten al precies wat we willen zien!

De vakantiekriebels zijn dan ook al volop aanwezig en de vakantiezenuwen gieren door mijn lijf. Het is namelijk niet alleen 3 jaar geleden dat ik écht op vakantie ben geweest, het is ook nog eens onze eerste vakantie samen...

En dat, tja, dat vind ik toch wel spannend...zoals men zegt; de ultieme relatietest...

Vind hij me nog wel zo leuk als

* ik elke ochtende retevroeg wakker ben omdat ik dan al niet kan wachten om van alles te gaan zien

* ik histerisch heen en weer vlieg omdat ik insecten toch eigenlijk niet zo heel erg prettig vind

* ik loop te zeuren dat het toch wel heel erg warm is en verbranden toch wel heel veel pijn doet

* ik urenlang in mijn boek 'verdwenen' ben of lig te snurken in de zon

En dat geldt natuurlijk ook andersom...12 dagen lang,24/7, we shall see...

Gelukkig weten we nooit van te voren de antwoorden op al onze vragen, ,maar wat ik wel weet is dat ik enorm veel zin heb in onze vakantie, dat ik er naar uit kijk om heerlijk met mijn mannetje door mooie dorpjes te struinen, mooie gebouwen te zien en te genieten van de natuur, de zon, alle rust en vooral van elkaar. Ik ga de dagen aftellen...

Onze reisverhalen zijn te volgen op http://YmEnTom.reismee.nl

 

 

Afgelopen donderdag luidde Hed Kandi het nieuwe jaar in met een speciale editie in de Winkel van Sinkel te Utrecht. The world’s most glamorous music and lifestyle brand, pakte voor deze feestelijke gelegenheid groots uit met het thema: The glitterball 2010. En wij waren erbij!

Sim en ik kwamen er net op tijd achter dat de laatste trein richting Utrecht om 20.15 vanuit Culemborg vertrok...snel eten, spullen pakken en op naar Utrecht.

Vriendje van zuslief woont in Utrecht en hij is zo lief geweest om zijn sleutel aan ons af te staan. Erg prettig nu konden we ons rustig voorbereiden voor NYE. Nog even lekker hangen op de bank met een glaasje champagne erbij voor we ons op gingen tutten. Om 23.30 liepen we de WvS binnen om elkaar 30 minuten later een gelukkig nieuwjaar te wensen. We hebben geglitterd, gedanst en ontzettend genoten, wat een muziek, wat een sfeer, in een woord: genieten! 2010 couldn't begin better!

Op 6 maar 2010 viert Hed Kendi haar 10 years anniversary party in de HMH en ja, ook daar zijn wij bij!

 

 

 

All I want for Christmas, driving home for Christmas, Jingle Bells, allemaal liedjes die ik vorige week echt niet wilde horen! Hoezo Merry Christmas?

Ik zag de kerst even somber in. Mijn ouders vieren dit jaar de kerst in India en brachten Christmas Eve door aan de rand van een zwembad met Indiërs die een show voor hen opvoerde en broers en zus hadden elders verplichtingen. Je ziet jezelf al drie dagen thuis zitten. De wijze woorden van Miss Montreal; Being alone at Christmas doesn’t have to be a bad thing kwamen toen nog niet in mijn begrippenlijst voor.

Zuslief belde of ik eerste kerstavond met haar en vriendje wilde doorbrengen in Utrecht, daar zeg ik geen nee tegen, gezellig! En zelf had ik al besloten om Christmas Eve door te brengen in de kerk, weer ouderwets naar de jongerendienst en zo kwam kerst alweer in een ander licht te staan.

Gisteravond was het dan zover, ruim een uur van tevoren liep ik richting centrum, al schuivend en glijdend, want een ijsvrije stoep kom je niet tegen in het besneeuwde Culemborg. Ja, ik vond het spannend. Na zo’n lange tijd weer de kerk in te stappen en je in de (overweldigende) menigte te mengen. Eenmaal in de kerk stelde ik mezelf al de eerste vraag; waar ga je zitten? Achterin is veilig, maar kan je niets zien, voorin zit ik wel erg in het zicht…een middenweg dan maar. Met klamme handen heb ik zitten wachten tot de dienst begon. En weet je wat het mooie is; nothing changed! Ik voel me er welkom, ik voel me er thuis en alle mooie, zelfgeschreven teksten zetten mij aan het denken, doen mij beseffen dat een wonder inderdaad niet te koop is, dat je goed voelen iets is wat je zelf kan creëren. Wat een mooie, hoopvolle gedachte.

Een mooie bijkomstigheid van de kerstdienst is dat je oude bekenden tegen komt, mensen die je over het algemeen niet meer privé ziet, maar die wel een plekje in je hart hebben. Ook mensen die je al jaren kent, maar geen idee hebt van wat hun bezighoud, waar ze staan in het leven, hoe ze zich voelen. Zo’n laatste ontmoeting leverde een mooi Christmas Eve op, een biertje en een goed gesprek, je hoeft helemaal niet alleen te zijn als je maar openstaat voor ontmoeting.  

 

Vandaag geniet ik van de kou, de sneeuw, de regen en dat vooral omdat ik warm binnen zit, heerlijk de tijd voor mezelf heb en kan doen wat ik wil, wanneer ik wil en hoe ik het wil. Mijn muziek speelt door de kamer, al zingend maak ik mijn paleisje schoon, ontbijt, stap onder de douche en plof uiteindelijk met mijn laptop op de bank neer om dit te schrijven en te beseffen being alone at Christmas doesn’t have to be a bad thing!!

Wishing you all a wonderful a loving Christmas!!

 

     

 

 

 

 

Is dit het nou...? Een vraag die iedereen zich once in a life time wel een keer stelt, including me, myself and I.

 

Een nieuwe baan, weer studeren...een grote verandering, een hoop denkwerk (lees; piekeren) en een grote stap. Maar ik was overtuigd, gewoon doen!

 

Zo gezegd, zo gedaan, mijn ontslagbrief lag bij mijn baas en mijn 2 maanden opzegtermijn ging in. Tegelijkertijd met mijn zoektocht naar een nieuwe baan...de opleidingskeuze was wat sneller gemaakt, in Februari kon ik al starten met de opleiding Management Assistent bij Schoevers.

 

De baan liet wat langer op zich wachten. Mijn opzegtermijn liep bijna af en de stress verdubbelde zich, what if...maar eind goed, al goed, na een maandje thuis zitten (op wat invalwerk na) kreeg ik op de avond van mijn afscheid het verlossende telefoontje.You've got the job!

 

Zo blij als een kind. Enorm spannend, maar een leuke en leerzame uitdaging.

 

Inmiddels ben ik alweer 2 weken aan t werk. Samen met de studie is het pittig, maar leuk. Ik heb de stap gezet en dat is me heel wat waard.

 

 

Vanmorgen toen ik in mijn mooie rode autootje mijn zus ging ophalen om naar de voetbal te gaan waren de eerste tekenen van de winter al zichtbaar, een beetje sneeuw op mijn autootje, maar ruitenwissers aan én weg was al het wit...

 

Op weg naar de Galgenwaard trotseerden heel wat mensen de kou, zélfs fietsers zonder handschoenen...wij (lees; broerlief, schoonzusje en zus) vonden het maar helden en waren al te blij dat we in de auto zaten mét verwarming aan.

 

Tijdens de wedstrijd trotseerden ook wij als helden de kou. Ik was goed voorbereid; mijn warme moonboots aan, twee paar sokken, legging onder mijn spijkerbroek, warme jas, handschoenen en muts, dit alles hielp me helaas niet om de 90 minuten warm door te komen... but, it was worth it! Utrecht won met 4-0 van Vitesse ;)

 

Blij, maar als sneeuwballetje de auto in. Verwarming voluit en vooral mijn handschoenen nog even aanhoudend, stuurde ik door ons veilig terug naar Culemborg.

 

Tijd voor pannenkoeken en heerlijke rode wijn tijdens een bezoek van mijn lieve vriendinnetje Mette. De gordijnen open houdend, want de vallende sneeuwvlokjes zijn zo mooi.

Dit schitterende witte beeld verleidde ons om een wandeling te maken, te voelen, te proeven, te glijden, te lachen en vooral te genieten van dit winterse pracht, sneeuw.